کجای این جنگل شب پنهون می‌شی خورشیدکم؟ 
پشت کدوم سد سکوت پر می‌کشی چکاوکم؟ 

چرا به من شک می‌کنی؟ من که منم برای تو 
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو 

دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقم‌و؟ 
پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق‌هقم‌و؟ 

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین 
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین 

سفر نکن خورشیدکم ترک نکن من‌و نرو 
نبودنت مرگ منه راهی این سفر نشو 

نذار که عشق من و تو اینجا به آخر برسه 
بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه 

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین 
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین 

نوازشم کن و ببین عشق می‌ریزه از صدام 
صدام کن و ببین که باز غنچه می‌دن ترانه‌هام 

اگر چه من به چشم تو کمم، قدیمی‌ام، گمم 
آتشفشان عشقم و دریای پر تلاطمم 

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین 
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین 

تو فکر یک سقفم، یک سقف بی‌روزن 
یک سقف پابرجا، محکم‌تر از آهن 

سقفی که تن‌پوشِ هراس ما باشه 
تو سردی شب‌ها، لباس ما باشه 

سقفی اندازه‌ی قلب من و تو .. واسه لمس تپش دلواپسی 
برای شرم لطیف آینه‌ها .. واسه پیچیدن بوی اطلسی 

زیر این سقف، با تو از گل، از شب و ستاره میگم 
از تو و از خواستن تو، میگم و دوباره میگم 

زندگیم‌و زیر این سقف، با تو اندازه می‌گیرم 
گم میشم تو معنی تو، معنی تازه می‌گیرم 

 سقف‌مون افسوس و افسوس، تن ابر آسمونه 
یه افق یه بی‌نهایت، کمترین فاصله‎مونه 

تو فکر یک سقفم، یک سقف رویایی 
سقفی برای ما، حتا مقوایی 

 تو فکر یک سقفم، یک سقف بی‌روزن 
سقفی برای عشق، برای تو با من 

سقفی اندازه‌ی قلب من و تو .. واسه لمس تپش دلواپسی 
برای شرم لطیف آینه‌ها .. واسه پیچیدن بوی اطلسی 

زیر این سقف اگه باشه، می‎پیچه عطر تن تو 
لُختی پنجره‌هاش‌و می‌پوشونه پیرهن تو 

زیر این سقف خوبه عطرِ خود‌فراموشی بپاشیم 
آخر قصه بخوابیم، اول ترانه پاشیم 

من دوستدارروی خوش وموی دلکشم                 مدهوش چشم مست ومی صاف بی غشم

درعاشقی گریزنباشدزسازوسوز                          استاده ام چو شمع مترسان زاتشم

من ادم بهشتیم امادراین سفر                             حالی اسیرعشق جوانان مهوشم

بخت ارمدددهدکه کشم رخت سوی دوست          گیسوی حورگردفشاندزمفرشم

شیرازمعدن لعل است وکان حسن                       من جوهری مفلسم ایرامشوشم

ازبس که چشم مست درین شهردیده ام             حقاکه می نمی خورم اکنون سرخوشم

شهریست پرکرشمه خوبان زشش جهت             چیزیم نیست ورنه خریدارهرششم

گفتی زسرعهدازل یک سخن بگو                        انگه بگویمت که دوپیمانه درکشم

                                        حافظ عروس طبع مرا جلوه ارزوست

                                           آینه ای ندارم ازآن آه می کشم

دلم گرفته دريا

فكري به حال من كن

آبي اون چشاتو

خواب وخيال من كن

دلم گرفته دريا

ابريه آسمونت

ميخوام كه گريه ها مو

فقط بدم نشونت

دريا تو دريا نيستي

اگه دلت نگيره

قصه بي پناهيم

از ياد تو نميره

وقتي قراره آدم

فقط يه سايه باشه

قصه رو لبهاش

بغض و گلايه باشه

وقتي بايد بهارو

حتي تو خواب نبيني

تو انتظارو حسرت

عمري بايد بشيني

وقتي كه دل يه عالم

ابراي خسته داره

از سر شب تو خونه

بناي غم ميذاره

چه فايده داره دريا

برام نام و نشونت

ارزوني تو باشه

آبي آسمونت

ارزوني تو باشه

یک شعر خودم گفتم زمانی که شکست خوردم توی عشق میخوام براتون بفرستم
عشق را باورکنم            یا بی وفایی را
عشق را باورکنم            یا دریای پرتلاطم جفا را
عشق را باورکنم            یا دشت خیانتها را
عشق را باور کنم           یا صحرایی از بی عاطفگی را
ای عشق........ ای بیوفایی............ ای جفا و ای خیانت
باورت کردم ای بی وفایی
باورت کردم ای دریای پرجفا
باورت کردم ای دشت خیانتها
باورت کردم ای صحرای بی عاطفگی
چون عشق کویریست خشک و سوزان
سوزان همانند آتش دوزخ                              

                                                                   زهره

                                                                  مرداد68