ﺍﻱ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻣﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲ ﻓﺸﺎﺭﻣﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

ﺍﻱ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﻱ!

ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻣﻲ ﺷﻤﺎﺭﻣﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﺷﻚ

ﺑﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﮔﺬﺍﺭﻣﺖ ،ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻱ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸﺘﻲ ، ﺩﺭﺧﺖ ﺟﺎﻥ!

ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺩﻝ ﺑﻜﺎﺭﻣﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻱ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﭼﺘﺮ ﮔﻞ

ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻣﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻣﺖ

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ایی در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم

عشق   پیری

عشق   پیری  گر بجنبد  شاعری  گل می کند               آدم  با   هوش  را  پر حرف  و هم  خل  می کند

پیر اگر عاشق شود چون طفل نادان  می شود              عقل  او   ضایع  و  گفتارش    فراوان  می شود

بی خبر     از  حال  خود   فکر  جوانی   می کند             گاه  و   بی   گاه   ادعای    قهرمانی    می کند

همچو   شخص تشنه لب دلخوش زدیدار سراب             پنبه  دانه خوردن  و  همچون  شتر  هنگام خواب

پیری  و  دلدادگی  رسوایی  و  خون   دل است               پند دوست و طعنه دشمن بر او بی حاصل است

عشق  پیری  حاصل  آن  نیست  غیر درد و رنج               فی  المثل  کوبیدن  پتک  است  بر  فولاد  سرد

پای   لرزان   عقل   ضایع   با  سر و  موی  کچل             گه  به  گه   آواز  خوانی  چون خروس  بی  محل

می نماید   صحبت   پرت   و   پلا   از  حد  فزون             بی   جهت  بی  محتوا   بی  وقفه  تا  حد جنون

عشق  پیری  باعث  رسوایی و  بدبختی است               باعث رنج و  عذاب  و  مشکلات و سختی است