......

 

....

 

..........

 

..

 

..

مادر تو تمام شادی هایت را به من بخشیدی

و غمهایت را در خود فرو ریخته ای،

تا نفس دارم و بعد از مرگ نیز روحم فراموشت نخواهد کرد.

ای خدای بزرگ!

به من توانائی بده

هرگز از پله های غرور بالا نروم و لحظات شادم را در کنارش باشم.

کمک کن قلب رئوف و قشنگ این فرشته زمینی ات را هرگز نلرزانم

و آسمان آرزوهایش را خراب نکنم.

الهی آمین.

دﻟـــــﻢ ﮔﺮﻓﺘـــــــــــــــﻪ

ﻣﺜـﻞ ﻫـــﻮای ِ اﺑــﺮی ِ ﺷﻬــﺮی ﺧﺎﻣـــﻮش

دﻟــــﻢ ﺗﻨـﮓ اﺳـﺖ

ﻣﺜـﻞ آﺳﻤـــــــــــــﺎن ِ ﺑــــــﯽ ﺳﺘــﺎره ی ِ ﺷـبی زﻣﺴﺘــــــﺎﻧـﯽ….

ﺣــﺎل ِ دﻟـــــــــــﻢ ﺧـــﻮب ﻧﯿﺴــﺖ

ای آرام ﺟــﺎن ِ ﻟﺤﻈـﻪ ﻟﺤﻈــﻪ ﻫﺎی ِ ﺗﻨﻬــــﺎﯾﯽ

ﺑﯿـﺎ ﺗﺎ ﮐﻤـﯽ ﺑـﺎ ﺗـــﻮ ﺻﺤﺒـﺖ ﮐﻨـﻢ

اﯾـﻦ روزﻫـــﺎ….

ﺧﺴﺘـــﻪ و ﺑـﯽ ﺣﻮﺻﻠــــــــﻪ ام

دﺳﺘـــﻢ دل ﺑﻪ دل ِ ﻧﻮﺷﺘـــﻦ ﻧﻤﯽ دﻫــــــــــــﺪ

درﮔﯿـــــــــﺮم….

ﺑﺎ ﺧــﻮدم ، ﺑﺎ دﻧﯿــﺎ ، ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷـــﺖ ، ﺑﺎ ﻗﺴﻤـــــﺖ

ﺑﺎ آدم ﻫــﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧـﻮد را اﻧﺴـــــــــﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻨـﺪ

اﻣﺎ ﺑــــــﻮﯾﯽ از اﻧﺴـــﺎﻧﯿﺖ ﻧﺒـــﺮده اﻧﺪ….

ﺑﺎ دوﺳﺘـــــــــــــﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ رﻧگ ﺑﺎﺧﺘـــﻪ اﻧـﺪ

ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑـــــــــــــــﺎﻧﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ پَـﺮ پَـﺮ ﺷــــﺪه اﻧـﺪ

ﺑﺎ ﻋﺸــــــﻖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾـﻦ زﻣـــﺎﻧﻪ ی ِ ﺑــــــــــﯽ رﺣـﻢ

اﺣﺴـــﺎﺳﺖ را ﻧـــــــــــــــــﺎدﯾﺪه اﻧﮕـــــﺎﺷﺘﻪ اﻧـﺪ ﻗﻠﺒـــﺖ را ﺷﮑﺴﺘـــــﻪ اﻧـﺪ

ﺻﺪاﻗـــــﺖ ﻫﺎ و وﻓـــــﺎداری ﻫﺎﯾﺖ را ﺑﻪ ﻫﯿـــﭻ ﮔﺮﻓﺘـــﻪ اﻧـﺪ

و اﻋﺘﻤــــــﺎد را زﯾـﺮ ﺳــــــﻮال ﺑــﺮده اﻧـﺪ

اﯾـﻦ روزﻫــــﺎ….

ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠـــﻪ ی دوﺳـــﺖ داﺷﺘــﻦ دارم

ﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫـــــــﻢ ﮐﺴـﯽ دوﺳﺘـــــــــﻢ داﺷﺘـﻪ ﺑﺎﺷﺪ

اﯾـﻦ روزﻫـــﺎ ﺳـــــَــــﺮدم….

ﻣﺜـﻞ دی ، ﻣﺜـﻞ ﺑﻬﻤـــﻦ ، ﻣﺜـﻞ اﺳﻔﻨــــــﺪ

ﻣﺜـﻞ زﻣﺴﺘـــــــﺎن

اﺣﺴــــــﺎﺳـﻢ ﯾـﺦ زده

آرزوﻫـــــــــﺎﯾـﻢ ﻗﻨﺪﯾــــﻞ ﺑﺴﺘــﻪ

اﻣﯿــــــﺪم زﯾــﺮ ﺑﻬﻤــﻦ ِ ﺳــﺮد ِ اﺣﺴــﺎﺳﺎﺗﻢ دﻓــــــــﻦ ﺷـﺪه

ﻧﻪ ﺑﻪ آﻣـــــﺪنی دل ﺧﻮﺷــﻢ

و ﻧﻪ از رﻓﺘـــــنی ﻏﻤﮕﯿــﻦ

اﯾـﻦ روزﻫـــﺎ ﭘــُﺮ از ﺳﮑـــــــــﻮﺗـﻢ

ﺳﮑــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــﻮتی پُـــﺮ از ﻓﺮﯾـــــﺎد

اﻣــﺮوز اﯾـﻦ ﺳﮑـــــــﻮت ﭘــُﺮ ﻓﺮﯾــﺎد را

اﯾـﻦ ” آه ” ﻫــﺎ را

اﯾـﻦ درد و دل ﻫــﺎ را آورده ام ﭘﯿــﺶ ِ ﺗـــــﻮ

ﺗــﻮﯾﯽ ﮐﻪ در ﮐﺘـــﺎب ِ آﺳﻤــــﺎﻧﯽ ات

ﻧﻮﺷﺘـــﻪ ای

” قُـﻞ هُــﻮَ اﻟﻠـﻪُ اَحَــﺪ ”

ﺑﮕـــﻮ اوﺳــﺖ ﺧــﺪای ﯾﮕـــــﺎﻧﻪ….

ﭘـﺲ ﻣﯽ ﮔﻮﯾــــﻢ ﺑﻪ ﺗــﻮ

ای ﺧـــــﺪاﯾـﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﭽــﻮن ﻣـــــﻦ

ﺗﻨﻬــــﺎﯾﯽ ﻫـﺎﯾﺖ را ﻓﺮﯾـــــﺎد ﻣﯽ ﮐﺸــﯽ

ﻣﯽ ﺧﻮانمَــــــﺖ ﺑﻪ ﻧــﺎم

ﭘـﺲ ﺑﺸﻨــــــــــــــــــــــﻮ آه ﻫــﺎی اﯾـﻦ دل ِ ﺷﮑﺴﺘــﻪ و ﺧﺴﺘـــﻪ را

و اﺟــﺎﺑـﺖ ﮐـﻦ ” اِﻫــﺪِﻧـﺎ اﻟصــﺮاطَ اﻟﻤُﺴﺘَﻘﯿـــــﻢ ” را

ﻫـــــــﺪاﯾﺖ ﮐـﻦ ﻣـﺮا

ﺑﻪ ﻫﻤـﺎن راﻫــﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾــﻢ ﺑﻬﺘـــﺮﯾﻦ اﺳـﺖ

راﻫــﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺳـﺪ ﺑﻪ آﻏـــــــــﻮش ﺗــﻮ

ﺧﺴﺘــﻪ ام…. ﺧﺴﺘـــــﻪ….

ﺑﻪ ﻣــﻦ ﺟـــﺎﯾﯽ ﺑــــــــــــــــــــﺪه آﻧﺠـﺎ

ﺣـــــــــﻮاﻟﯽ ِ اﺑـــﺮﻫﺎ

دﯾـﻮار ﺑﻪ دﯾــﻮار ِ ﮐﻠﺒـــﻪ ی ِ ﺳﺘــــﺎره ﻫﺎ

آﻧﺠـﺎ ﮐﻪ ﻫﻤـــﻪ ﺟـﺎ ﻧـــــــــــــﻮر اﺳﺖ و ﻧﮕــــﺎر

ﻣﯽ ﺧﻮاﻫـﻢ ﺑﺨﻮاﺑـــــﻢ

ﻣﯽ ﺧﻮاﻫـــــــــــــــﻢ در آﻏــــﻮش ِ ﮔــــــــﺮمت آرام ﮔﯿــﺮم

ﻣﯽ ﺧﻮاﻫـﻢ ﺑﺎ ﺗـﻮ ﻋﺸـــــــــﻖ ﺑـﺎزی ﮐﻨـﻢ

ﻋﺸـــــﻖ ﺑـﺎزی ای از ﺟﻨــــــــــــﺲ ِ راز و ﻧﯿـــــﺎز

ای آرام ِ دل ، ﺑﻪ ﻣـــــــــــــﻦ ﺟــﺎﯾﯽ ﺑـﺪه

ﯾک ﺗﺨــــﺖ ﺧــــﺎﻟـﯽ

ﯾک دﻧﯿـــــﺎی ﺧـــﺎﻟـﯽ

دﻟــــﻢ ﮔﺮﻓﺘــــﻪ….

دﻟـــــﻢ ﺗﻨگ اﺳـﺖ

دﻟــــﻢ ﭘـــﺮواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻫـﺪ

از زﻣﯿـﻦ و آدم ﻫـﺎﯾﺶ دﻟﮕﯿــــــــﺮم

ﻣﯽ داﻧــﯽ ؟!

آن روز دروغ ﮔﻔﺘــﻪ ﺑــــــــﻮدم

ﯾﻌﻨـﯽ ﮔﻔﺘــﻪ ﺑــﻮدم ﺣـــﺎل ِ ﻣـﻦ ﺧـــــــﻮب اﺳـﺖ

اﻣــﺎ ﺗــــﻮ ﺑــــــــــــــــــــــــــــﺎور ﻧﮑـﻦ.

باز منم و تنهایی و سیاهی

باز منم و انبوه غم های بی قراری

آشفتگی پریشانی تاریکی

چه وقت شب سیاهم در صبحدم سحر سپید خواهد شد

چه وقت قلبم از اندوه خالی خواهد شد

آه….

دوباره خواهم دید

خواهم دید خنده بر لبان کودکان امروز

باز هم بادبادک ها را در آسمان خواهم دید

چشمان خونینم را چه کنم

دل غمینم را چه کنم

دلم در سینه بی تاب است

دلم از ظلم بیدادگر تاریک است

خدایا فقط تو را دارم

تو به من قدرت زیستن

در این آشفته بازار را می دهی

پنجره ها با شیشه های دودی

درها با قفل های آهنین

محبت ها پوشالی

آدمها رنگ به رنگ

احساس ها زودگذر

دنیا فنا شده

قلب ها مرده

انسانیت زنده به گور شده

مهربانی پرواز کرده است

من هم سیاهم

خدایا من جای چه کسی را گرفته ام

خدایا به دلهایمان رنگ خوشی بزن

فکرهایمان را از سیاهی به سپیدی بکشان

خدایا توان تحملم را بیشتر کن

کمکم کن تا همچنان با((امید))ادامه دهم به زندگی که پر از

افسوس و آه و ای کاش هاست

ای خدا Windows دل را باز کن ،

یک Print از رحمتت آغاز کن .

Option غم را خدایا On مکن ،

فایل اشکم را خدایا Run مکن .

نام تو Password درهای بهشت ،

آدرس Email سایت سرنوشت .

ای خدا حرف دلم با کی زنم ،

Help میخواهم که F1 میزنم .

refresh این دل به الطاف تو است ،

save انعامش دراین ماه نو است .

با clear کردن ذهن از گناه ،

ما به تو می آوریم عذر و پناه .

ای خدا این کهنه دل format نما ،

از خود و قرآن مکن ما را جدا .

سر تا پای‌ خودم‌ را که‌ خلاصه‌ می کنم، می شوم‌ قد یک‌ کف دست‌ خاک‌

که‌ ممکن‌ بود یک‌ تکه‌ آجر باشد توی‌ دیوار یک‌ خانه،

یا یک‌ قلوه‌ سنگ‌ روی‌ شانه‌ یک‌ کوه، یا مشتی‌ سنگ ریزه،

ته ‌ته‌ اقیانوس؛ یا حتی‌ خاک‌ یک‌ گلدان‌ باشد؛ خاک‌ همین‌ گلدان‌ پشت‌ پنجره.

یک‌ کف‌ دست‌ خاک‌ ممکن‌ است‌ هیچ‌ وقت، هیچ‌ اسمی‌ نداشته‌ باشد

و تا همیشه، خاک‌ باقی‌ بماند، فقط‌ خاک.

اما حالا یک‌ کف‌ دست‌ خاک‌ وجود دارد

که‌ الله به او اجازه‌ داده‌ نفس‌ بکشد، ببیند، بشنود، بفهمد، جان‌ داشته‌ باشد.

یک‌ مشت‌ خاک‌ که‌ اجازه‌ دارد عاشق‌ بشود، انتخاب‌ کند، عوض‌ بشود، تغییر کند.

وای، خدای‌ بزرگ!

من‌ چقدر خوشبختم.

من‌ همان‌ خاک‌ انتخاب‌ شده‌ هستم.

همان‌ خاکی‌ که‌ با بقیه‌ خاک ها فرق‌ می کند.

من‌ آن‌ خاکی‌ هستم‌ که‌ توی‌ دست های‌ بلا تشبیه او ورزیده‌ شده ام‌

و او از نفسش‌ در آن‌ دمیده.

من‌ آن‌ خاک‌ قیمتی ام.

حالا می‌فهمم‌ چرا فرشته ها آن قدر رشک می بردند.

اما اگر این‌ خاک، این‌ خاک‌ برگزیده، خاکی‌ که‌ اسم‌ دارد،

قشنگ ترین‌ اسم‌ دنیا را، خاکی‌ که‌ نور چشمی‌ و عزیز دُردانه‌ عالم هستی هست،

اگر نتواند تغییر کند، اگر عوض‌ نشود،

اگر انتخاب‌ نکند، اگر همین‌ طور خاک‌ باقی‌ بماند،

اگر آن‌ آخر که‌ قرار است‌ برگردد و خود جدیدش‌ را تحویل‌ خدای خویش بدهد،

سرش‌ را بیندازد پایین و بگوید:

یا لَیتَنی‌ کُنت‌ تُراباً .

بگوید: ای‌ کاش‌ خاک‌ بودم…

این‌ وحشتناک ترین‌ جمله ای‌ است‌ که‌ یک‌ آدم‌ می تواند بگوید.

یعنی‌ این‌ که‌ حتی‌ نتوانسته‌ خاک‌ باشد، چه‌ برسد به‌ آدم! یعنی‌ این‌ که…

خدایا دستمان‌ را بگیر و نیاور آن‌ روزی‌ را که‌ هیچ‌ آدمی‌ چنین‌ بگوید.

خــدایـــــــــــــا کمکم کن.

سلام دوستان گلم.خوبین؟

من بد نیستم راستش دلم بدجوری گرفته.

گفتم چند خطی بنویسم شاید حالم بهتر بشه.

لابد میگین از چی و از کی؟!

اما بماند…..

خدا رو شکر زندگیم خوبه ، همسرم واقعا آدم خوبیه ، بچه های خوبی دارم

و بابت تمام اینا همیشه خدا رو شکر کردم و می کنم.

اما دلم گرفته از این زمونه.

از اینکه وقتی میرم بیرون از خونه

و پوشش دختر و پسرا رو با اون وضع افتضاح می بینم از زندگی بیزار میشم.

نمی دونم چرا اما با دیدن عکسای ناجوری که بعضی دخترا از خودشون تو نت می ذارن

یا حرفای ناجور و این چیزا دلم می گیره.

از بودنم تو این دنیا با این وضع مردم بیزار میشم.

من نه آدم خیلی مذهبی هستم و نه اون طوری زیادی راحت!

از دیدن جفتشون دلم می گیره

( خانم هایی که اونقدر خودشونو می پوشونن که فقط میشه بینی شون رو ببینی!!!

و خانم هایی که اون قدر ول هستن که با یه نگاه تمام بدنشون رو میشه دید!!! ) 

کاش همه حد وسط رو رعایت کنن

و جزء اون دو دسته از آدما نباشن که یا از اینور بوم میوفتن یا از اونورش!!!

جدیدا این ساق شلواریا مد شده و بیشتر دخترخانما می پوشن اونم با مانتوهای کوتاه!

تا جایی که من می دونم اون مدل لباس پوشیدن بیشتر شبیه لباس پوشیدن تو مجالس هست

اما بعضیا اصلا مراعات نمی کنن.

دیروز تو نت می چرخیدم حوصلم سر رفته بود.

وقتی می دیدم تمامی حرفا و عکسایی که در مورد رابطه های دختر و پسر و این چیزاست

آمار لایک و کامنت هاش از همه بالاتره

واقعا از جوونای ایران نا امید شدم!

مطالبی که تو نت بیشتر لایک می خوره و طرفدار داره

مطالبی هست که به نظرم بودن یا نبودنش واسه هیچکی فرقی نمی کنه!

مثلا یه عکس می ذارن ۴ تا دختر با تاپ و ساق شلواری دارن مسابقه دو میدن.

جالبه عکسه از پشت این خانما گرفته شده

و از همه می خوان بگن کدوم شماره رو دوس دارن!!!!

و تمام ملت نظر میدن که شماره فلان و تیپ فلانی!!!

جوونا هیچ هدفی تو زندگی ندارن

وگرنه با این چیزای الکی وقتشونو هدر نمی دادن!

کاش بتونیم از زمان مون حداقل طوری استفاده کنیم که

چندین سال دیگه حسرت زمان های از دست رفتمون رو نخوریم!

دلم بدجور گرفته……