ای مهربان وقتی که خورشید به پیشواز شب میرود و کوچه از صدای پای آخرین عابر تهی میگردد با کوله باری از غم و درد میروم و باخاطرات دیرین تو در میان کوچه های ساکت شهر تنها میگذرم گریه مکن ای وارث شکوفایی باران من باید بروم تا با غم تنهایی خویش غم غربت را از جاده های دل پاک عاشقان بزدایم اما بدان که نبض خاطراتم هر لحظه به یاد تو میزند.... زندگی خاطره است خاطراتی چون نسیم خاطراتی که در هر صبح بهار نو به نو در دل من میشکفد و تو آن گل سرخی که در هر صبح بهار در دل خاطره ها میخندی. اکنون تو آن نسیم مهرت را در دل من وزاندی، در کنارم ایستادی و رقص شعله آتشکده قلبم را مستانه نگاه کردی سرد و خاموش. امیدوارم همیشه در مکمل خوشبختی به سربری.

در پس نگاهت رؤیای سبزی خفته است که از آبشاران میگذرد. ترانه ای که هر صبحگاه از سینه آفتاب میتراود و هر غروب درختان را بارور میکند.

*************************

عشق یعنی : چراغ زندگی موج دیدن در سراب زندگی

مهربانی دوستی مهر و وفا لمس شادی در کتاب زندگی

در جوانی دوری از مرداب نفس دوری از چنگ عقاب زندگی

عشق یعنی :سایبان بر افراشتن در بیابان خواب زندگی

عشق یعنی :گم شدن در موج نور در شب بی آفتاب زندگی

باور کن ای مالک من ای صاحب قلب تنهایم که تنهایی مرا از پای درآورده است.

لحظه جدایت را بسان یک فاجعه با تمامی وجودم باور دارم لحظه ایکه طومار زندگیم در هم پیچید

حال تو برای من همه چیزی و من برای تو در حد یک خاطره آیا از این تن چکیده باز هم انتظار عمل داری

باورم کن باور کن حتی زمانیکه نسیم خاکستر وجودم را به بازی میگیرد باز صدای مرا خواهی شنید که

میگوید      « دوستت دارم»

(زهره)

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد....

فرینبده زار و فریبا بمیرد....

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آنشب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند کاین مرغ زیبا

کجا عاشقی کرد، آنجا بمیرد

شب مرگ، از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من، این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قوئی بصحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریاف بمیرد

تو دریای من بودی، آغوش وا کن

که میخواد این قوی زیبا بمیرد

دکتر مهدی حمیدی  (زهره)

آنگاه که قلب من از سنگینی بار غیرقابل تحمل غم رنج میبرد مرا ترک گفتی در آن لحظات چنین مینمود که حتی اشعۀ آفتاب امید  نیز نمیتواند جویبار باریکی را که از سرچشمۀ اشک و حسرت و نومیدی آغاز گشته و نهال امید و آرزو را سیراب میسازد، خشک سازد...

تو بی آنکه دلیلی ذکر کنی مرا ترک گفتی، بهنگام جدایی کلامی بر لب نراندی و به عقب سر نیز نظر ننمودی تو ترکم کردی ولی عشقی که بر قلب من بیادگار گذارده ای همچنان با من دمساز است...

اگر بسویم بازگردی گناهت را نادیده می انگارم .... کاش هم اکنون باز میگشتی

باز میگشتی تا اشعۀ آفتاب امید شب حُزن و افسرده گیم را پایان دهد و این قلب شکسته ام به امید تو، و عشق تو باردیگر طپش از سر گیرد.. و به ادامۀ حیات امیدوارم سازد....

اطمینان دارم که ....... به سویم بازخواهی گشت، زیرا فرشتۀ عشق همواره بر بام کلبه ام پرواز میکند و از رنج فراق مصونم میدارد.    به امید آن روز

ژاک پرو وِر فرانسوی  (زهره)

نه من دیگر بروی ناکسان هرگز نمی خندم

دگر پیمان عشق جاودانی با شما معروفه های پست هرجائی نمی بندم

شما......... کانیان در این پهنای محنت گستر ظلمت

زقلبِ آسمان جهل و نادانی

به دریا و به صحرای امید و عشق بی پایان این ملّت تگرگ ذلت و فقر و پریشانی و موهومات می بارید....!

شما کاندر چمنزار بدون آب این دوران طوفانی...

بفرمان خدایان طلا......... تخم فساد و یأس میکارید.........

شما رقاصه های بی سر و بی پا

که با ساز هوس پرواز، افسون ساز بیگانه

چنین بی قید و بی عار و سرا پا زیور و نعمت

به بام کلبۀ فقر و بروی لاشۀ صد پارۀ زحمت

سحر تا شام می رقصید......

قسم بر آتش عصیان ایمانی

که سوزانده است تخم یأس را در عمق قلب آرزومندم

که من هرگز بروی چون شما معروفه های پست هرچائی نمی خندم

پای می کوبید و می رقصید...

لیکن من بچشم خویش می بینم که میلرزید

می بینم که میلرزید و میترسید

از فریاد ظلمت کوکب و بیدار افکن مردم

که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی

خبرها دارد از فردای شورانگیز انسانی.......

و من..... هرچند مثل سایر رزمندگان راه آزادی کنون خاموش در بندم.........

ولی هرگز بروی چون شما غارتگران فکر انسانی نمی خندم..

نویسنده کارو از طرف زهره

گفتم: خیال وصلت.............. گفتا: بخواب بینی

گفتم: مثال رویت................. گفتا: در آب بینی

گفتم: بخواب دیدن، زلفت چگونه باشد

گفتا: که خویشتن را در پیچ و تاب بینی

گفتم: که روی و مویت بنما تا ببینم

گفتا: که در دل شب چون آفتاب بینی

گفتم: رخ تو بینم...؟  گفتا: زهی تصور

گفتم: بخواب بینم...؟ گفتا: بخواب بینی!!!!

«سلمان ساوجی»

زهره

آنکه انسانها را به هم میرساند و سرانجام روزی در میانشان درۀ جدائیها را می افکند اما چشمه خاطرات همواره در قعر دریاها جوشد و این اولین خاطرات براستی خاطرات دوران جوانی است و در این میان فراموشی دردی بس بزرگ است پس بکوشیم که به این درد مبتلا نشویم چرا که درمانی جز خیانت در عهد و پیمان ندارد پس نازنینم فراموشم نکن

زندگی در نگاه من بی تو                             شب طولانی زمستان است

                                                                                        از طرف زهره