از تـــــــــــو چه مانــــد از این تن خسته به جا
جـــــــز بغضی تلخ که گلـــــــویم را نمی کند رها

دیگه نمی شنــــــــــوی از این دل بشکسته صدا
محتاج با تــــــو بودن است دلـــــــــــم در همه جا

تــــــــــو که ستـــاره گشتی و شدی از زمین جدا
بــــــــرگرد و بـــــر این جسم بی جــــانم فرود بیا

به کی تکیه کنـــــــــم منی که شدم بی تکیه گاه
تـــــــــو می تونی افســـون کنی من و با یک نگاه

تــــــــــو را منتظــر است و نشسته چشم به راه
چــــــون تــــــــو نیستی می کشد از دل ناله و اه

نــــــــــــزن خنجــــــر این درد کشیــده و خسته را
دور نکن از خـــــــــودت عـــــــــــاشق دل بسته را

من که بـــــــــرای تــــــو به هـــر کجا راهی شدم
به عشق روی تــــــو جــــــان کندم و ماهی شدم

با این همه ســــــــردی به عمق دریـــــــا رفته ام
غیر تــــــــو به روی همه چشمـــــــم را بسته ام

از این هــــــمه دوری و فـــــــــاصله من خسته ام
گــــــر چه هنــوز به امیــــد برگشتنت نشسته ام

بـــــــرای داشتن تــــــو چه سختی ها کشیده ام
تـــــــو را خواستـــــم و از دیگــــران من جسته ام

با تــــــــو ای دلبـــر من با عشق پیمــان بسته ام
از صبـــــوری با من نگـــــو از انتظـــــــار خسته ام

من به عشق تــــــو وابسته ام بهـــــر بلا اماده ام
شاید نخواهی تــــــو مــــرا اما به دام تو افتاده ام

من تــــــــو را می خــــــــواهم از من گریزانی چرا
چه فکــــــــری به ســـــر داری به من بگو بهر خدا

خـــــــواهی بدانی بهر چه تــــــو را خواهم اینقدر
گوش کن عـــــــــزیزم تا بگویم بهر تـــــــــو بار دگر

روزی که امدی غـــــــرق بــــــــودم در ماتم و غم
می کشیدم از درد تنهـــــــــایی هــر ان اه دما دم

با گـــــــرمی دستــــــــات دادی به من روحی دگر
ز یــــــادم رفت عمری در تنهـــــــایی بردم به سر

ارام ارام امــدی و مهر تــــــــو بر دلـــــم نشست
حضــــورت دائمی شد و پشت غـــــم را شکست

جای غــــم و اندوه خنده امد بـــــــر لبـم نشست
بدون نـــوشیدن باده و می مست بـــودم و مست

جام می ام دیــــدن گــــــل روی زیبــای تــــــو بود
که مست مــــــدهـوش بــــــــودم و عقلـم را ربود

هــر ان که تـــــــو را میدیدم می گشتم مست تو
کسی ارامـــــــــم نمی کرد جــز گرمای دست تو

حــالا که رفتی کس نتــــــــواند مـــــرا مست کند
غرق تـــــوام کی مــــرا این دست و ان دست کند

بــــــر گرد و بیــــــــا از روی زیبـــایت می نابم بده
از کنج لبهــــــــــایت قــدح پــر کن و یک جامم بده

با رفتنت گــــــــرفتی خنــــده از لبـــــــم نامهربان
بیا با گــــــــــرمی صــدات خنــــده بر لبانم بنشان