نمی دانم چرا امشب اسمان دلم تاریک است"حتی یک ستاره نمی درخشد"فقط این

تنهاییم است که خود را تحمل می کندو خودش با خودش حرف می زند ناله می زند و

به درد دل های خودش گوش می کند و فقط این قطراط اشک است که از چشمانم نم

نم می بارد و همچون الماس سو سو می کند بله این چشمانم است که ستاره شبم

شده و نور بر دل تاریکم می تاباندو اگر همین نباشد هیچ...

نمی دانم چرا خرابم الودگی مرا از پای در اورده و شرمندگی بیچاره ام کرده نه رو دارم برگردم

و نه می خواهم که بروم مانده ام بین دو راه که چه کنم ؟؟؟

            نمی دانم چرا کم رنگ شده ام"از اصلم غافل شده ام و هیچ نمی دانم که چه کنم ؟

نمی دانم چرا باز باران نمی بارد و چرا باز سبزه ها سر بر نمی اورند و چرا همیشه خزان است

مگر بهاری وجود ندارد؟ چرا همیشه اب ها گل الودند و بعضی از ماهی گیر ها اماده...نمی دانم

چرا کوه ها و در یا ها و جنگل ها و بیابان ها دیگر با من حرف نمی زنند!شاید قهر کرده اند و شاید

من با انها قهر کرده ام...

  نمی دانم...

نمی دانم چرا نفسهایم به شماره افتاده اند و اهنگ رفتن می زنند و نمی دانم که چرا دلتنگ رفتنم

         بله ...همین است... حالا فهمیدم!..!