بر شنهای داغ ساحل نوشتم که ترا دوست دارم

ولی افسوس که موجهای تلخ دریا آن را شست و برد

بر ابرهای سپید آسمان حک کردم که ترا دوست دارم

ولی افسوس که ابرها از هم کناره گرفتند

به کبوترهای عشق و خسته گفتم که ترا دوست دارم

ولی صد افسوس که کبوترها پر گرفتند و بسوی آسمان پر کشیدند

به گلهای وحشی و رنگارنگ گفتم که ترا دوست دارم

ولی افسوس که گلبرگهایش پرپر شد و به زمین ریخت

ولی ای تنها کسی که دوستت دارم حالا که میخواهی بروی برو

برو ولی هرگز نگاه مکن و نبین که                   دیدگانی خسته و عاشق غبار پاهایت را میبیند

برو هرگز پشت سرت را نگاه نکن                    ولی بدان که همیشه ترا دوست دارم و می پرستم

عشق جاودانه من زنده ام بخاطر                    روزی که باز گردی هرچند دیر