دلم برای نقاشی های كودكی تنگ شده
برای آسمان آبی
زمين سبز پر گل
خانه ای با شيروانی قرمز...
برای آدمهای هميشه خندان
و پرنده های در حال پرواز...
در اين روزهای خاكستری
كنار اين همه آدم عبوس
و آسمان بی پرنده
دلم هوای روزگار كودكيم را كرده
روزهای خيلی دور
رويايی گم شده...
آه مادر
نگاهم كن
من هم مثل تو
اين روزها چقدر پير شده ام
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
