زندگي فاصله چشم تو تا چشم من است


تا مرا مي نگري ، مي روم تا بسرايم غزلي ديگر را ،


غزلي از شب عشق ، غزلي از دل يك بلبل مست


كه به اندازه خورشيد تمنا گرم است


و من و تو از همين فاصله ها رنگ شديم


در پس پنجره شبرنگ شديم


من تمناي تو را زار زدم


آسمان از غم من ابري شد


اما نگريست...


شايد او از لبه رسوايي ، مثل من مي ترسد


كاش باراني مي شد ، آسمان دل من ... !