مـرد اگر بودم ، نبودنت را غـُروب هایِ پاییـز

در قهـوه خانه ی دوری سیگــآر می کشیـدمـ

نبودنت ، دود میشـُد و می نشست رویِ بخـار

شیشه هایِ قهـوه خانه

بـعد تکیه میدادمـ به صنـدلی

چشمهـآیمـ را می بستمـ و انگشتانمـ را دورِ استـکـان کمـر باریکِ

چـآی داغ حلقـه می کـردمـ ، تا بیشتر از یادم بـروی

نــامـرد اگر بودمـ ، نــبودنت را تا حآلا بایـد فـرامـوش کرده باشم

مـَرد نیسـتمـ ،

اما نـامـَرد هم نیســتمـ ،

زنـمـ و نـبـودنت پیــرهنمـ شـُده اسـت ...(!)