من به گل های قالی عادت دارم
و صدایم تا گوش دیواری می رسد
که پنجره تابلوی یست
از جوانی آسمان
بر سینه اش
و فصل ها
مداد رنگی های دخترم
وقتی از خانه سیر می شوند
و چشم هایم
در دور دست های دفتر نقاشی اش
پرنده می شوند
و دست هایم
گاهی مو هایم را رها می کنند
برای آتش زدن سیگاری
که تقویم را جلو براند
و پاهایم
سال هاست زیر میز خاک می خورند
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
