چارلی چاپلین به دخترش نوشت=

تا وقتی قلب عریان کسی را ندیدی

بدنت را عریان نکن.

هرگز چشمانت را برای کسی که

معنی نگاهت را نمیفهمد گریان مکن.

قلبت را خالی نگاهدار و اگر روزی

خواستی کسی را در قلبت جای دهی

سعی کن فقط یک نفر باشد و به او بگو=

تو را کمتر از خدا و بیشتر از خودم دوست دارم

زیرا به خدا اعتقاد دارم و به تو نیاز دارم...

امیدوارم وجدان های خفته بیدار شوند!

دلخوش ازآنیم که حج میرویم.....غافل از آنیم که کج میرویم
کعبه به دیدار خدا میرویم......اوکه همین جاست کجا میرویم
کعبه به جزدل پاک نیست.....شستن غم از دل غمناک نیست
دین که به تسبیح وسروریش نیست
هرکه علی گفت که درویش نیست
صبح به صبح در پی مکروفریب
شب همه شب گریه و امن یجیب...!
یا مهدی (عج) ادرکنی


اینو میزارم پسر کوچولو شاید ملت از لباس کهنه ات خجالت کشیدند


اگر تمام چسپ زخمایت را هم بخرم زخمی که تو داری ترمیم نمیشود ...


بخواب عزیزم بخو.اب واجدان ها همه خوابن


بخند بخند عزیزم این مردم ما فقط ادعا دارند همینو بس



هی چی بگم عزیزم نمیدونم فقط میگم داغونم


اینها بچه های ایرانند ... فکر نکنید سوریه است


بفروش عزیزم بفروش ... این مردمان هرکدام 10 بار حج میروند!



 کفش های ثروتمندان ر برق می اندازد .


سردته عزیزم؟ اخه کوچولو تو که الان باید بازی کنی چرا اخه ؟


بخواب عزیزم بخواب واجدان ها سالیان سال است که خوابند

اینها کودکان این سرزمین هستند (ایران)
امیدوارم وجدان های خفته بیدار شوند!

توچه گفتی سهراب؟
قایقی خواهم ساخت...
باکدوم عمر دراز؟
نوح اگر کشتی ساختِِ،عمرخود راگذراند
باتبر روزوشبش،بردرختان افتاد
سالیان طول کشید،عاقبت اما ساخت
پس بگوای سهراب...شعر نو خواهم ساخت
بیخیال قایق...
یامیگفتی...
تاشقایق هست زندگی بایدکرد؟
این سخن یعنی چه؟؟
باشقایق باشی...زندگی خواهی کرد؟
ورنه این شعروسخن، یک خیال پوچ است
پس اگر میگفتی...
تاشقایق هست ،حسرتی باید خورد،جمله زیباتر میشد.
توببخشم سهراب...
که اگر در شعرت،نکته ای اوردم،انتقادی کردم
بخدا دلگیرم،بخدا من سیرم ،من جوانی پیرم،زندگی رویا نیست،زندگی پر درد است
زندگی نامرداست،زندگی نامرداست

آدمی درآغوش خدا غمی نداشت

پیش خدا حسرت هیچ بیش و کمی نداشت

دل از خدا برید و در زمین نشست

صدبار عاشق شد

و دلش شکست.

به هر طرف نگاه کرد

راهش بسته بود

یادش آمد یک روز

دل خدا را شکسته بود.

سلام بر تو

سلام ای مشرق نورانی عشق

سلام ای زیبای هشتم عشق

سلام ای تک ستاره آسمان ها و زمین

امروز دلم را به یادت چراغانی کرده ام شاید

که بتوانم در این هوای بارانی دلم را شسته وتو را بیابم

چشمانم در مقابل گنبد زیبای طلایت استقامت تماشا ندارد

به لرزه می افتد پلک هایم در مقابل این عظمت بلند و پرشکوه پنجره فولاد آه پنجره فولاد...

ای مهربان ترین مهربان مجذوب کن قلبم را به سمت مشرق عشق

عظمت نورانی گنبدت زیباترین طلوعی است که در تمام عمرم به چشم دیده ام

تن سرد و خموشم گرمی نگاهت را می طلبد

پناهم ده به این گرمی

آتش عشقت را در من شعله ور کن

در این بیابان تاریک همچون موسی در طور سینا راهنمایم باش

من غریبم غریب عشق ای قریب تو پناهم باش

پروازمیکنم به دورترین نقطه خاطرات باهم بودنمان‎
هنوز قلبم به طپش می افتد‎
هنوز نفسم بند می آید‎
هنوز گونه هایم سرخ می شود‎
هنوز وجودم گّرمیگیرد‎
توهنوز عاشقم هستی ؟؟

لیلی گفت: موهایم مشکی ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج،
دلت توی حلقه های موی من است.
نمی خواهی دلت را آزاد کنی؟
نمی خواهی موج گیسوی لیلی را ببینی؟

مجنون دست کشید به شاخه های آشفته بید و گفت:
نه نمی خواهم، گیسوی مواج لیلی را نمی خواهم.
دلم را هم.

لیلی گفت: چشمهایم جام شیشه ای عسل است، شیرین،
نمی خواهی عکست را توی جام عسل ببینی؟
نمیخواهی شیرینی لیلی را؟

مجنون چشمهایش را بست و گفت:
هزار سال است عکسم ته جام شوکران است، تلخ.
تلخی مجنون را تاب می آوری؟

لیلی گفت: لبخندم خرمای رسیده نخلستان است.
خرما طعم تنهایی ات را عوض می کند.
نمی خواهی خرما بچینی؟

مجنون خاری در دهانش گذاشت و گفت:
من خار را دوست تر دارم.

لیلی گفت: دستهایم پل است.
پلی که مرا به تو می رساند.
بیا و از این پل بگذر.

مجنون گفت: اما من از این پل گذشته ام.
آنکه می پرد دیگر به پل نیازی ندارد.

لیلی گفت: قلبم اسب سرکش عربی ست.
بی سوار و بی افسار.
عنانش را خدا بریده، این اسب را با خودت می بری؟

مجنون هیچ نگفت.
لیلی که نگاه کرد، مجنون دیگر نبود؛ تنها شیهه اسبی بود و رد پایی بر شن.
لیلی دست بر سینه اش گذاشت، صدای تاختن می آمد.....

شاهزاده رضا پهلوی ایران و پرنسس فوزیه فواد دختران مصری در سال ۱۳۱۷ ازدواج کرده بودند و از او یک دختر بنام شهناز داشت. مدت کوتاهی پس از سلطنت رضا ازدواج در نهایت به طلاق منجر می شود.